İŞÇİ SINIFI KENDİ HİKAYESİNİ NASIL YAZACAK?
IV
Kılavuzu Chantal Mouffe olanın burnu “kimlik”ten çıkmaz
Laclau ve Mouffe sadece sınıflara elveda demiyorlar, gerici ve ancak burjuvazinin işine yarayan tasfiyeci teorilerinde daha da ileri giderek sınıfların ve sınıf mücadelesinin varlığını, nesnel bir gerçeklik olduğunu, sorgulatmak için sorguluyorlar.
İŞÇİ SINIFI KENDİ HİKAYESİNİ NASIL YAZACAK?
III
Post-Marksizm, Marksizm’den kopmaksızın gelişemez. Post-Marksizm, ezilenler, kimlikler zemininde bir “halk” inşa ediyor; bunları adeta yeni bir “sınıf” mertebesine çıkartıyor ve böylece Marksist-Leninist partinin, sınıf ve devrim anlayışlarının, teorilerinin içini boşaltıyor.
MARKSİST-LENİNİST ORTAMDA
“ÜÇ MAYMUN OYUNU” VE TASFİYECİLİK
II
Post-modernistler ve Post-marksistler kimdir diye soracak olursanız geçen yüzyılın ‘60’lı ve ‘70’li yıllarına gitmek gerekir. Post-marksizm bağlamında aynı yüzyılın ‘20’li yıllarına inip atalarından bahsetmeye gerek yok. Söz konusu ‘60’lı ve ‘70’lü yıllarda ÇKP etkisinden kopan, ‘68’ gençlik hareketinden devrim çıkartamayan; genel anlamda devrimden umudunu kesmiş, bu nedenle hayal kırıklığına uğramış ve bir nevi düşünsel, mental olarak da “işsiz” kalmış aydın takımının ortaya koyduğu marifet Post-modernizm ve Post-marksizm olmuştur. Aslında bunlar Marksizm-Leninizm’e karşı (onlara göre Marksizm’e karşı) mücadelenin ideolojik yapılarını oluşturmuşlardı. Ortaya karşıdevrimci teorik bir ürün çıkartmışlardı. Yani Marksizm-Leninizm‘e karşı bir “yapı sökümü” mücadelesinin yeni bir versiyon olarak temellerini atmışlardı.
POST-MARKSİZM BAYRAĞI ALTINDA İŞÇİ SINIFI KENDİ
HİKAYESİNİ YAZAMAZ!
I
Marksist-Leninist ortamda Troçkist tasfiyecilik ve Post-marksist tasfiyecilik biri diğerinden daha az tehlikeli olan tasfiyecilik değildir. Her ikisi de aynı derecede tehlikelidir. Bir yenişememe durumu olduğuna göre birinin daha az, diğerinin daha çok tehlikeli olduğunu söyleyemeyiz.